Ryż powszedni

O pracy w ekwadorskiej wiosce, spotkaniu z członkiem mafii i wakacyjnych obowiązkach z ks. Tomaszem Bartmańskim rozmawia ks. Rafał Olchawski.

Ks. Rafał Olchawski: Od czterech lat pracuje Ksiądz na misjach. Dlaczego akurat w Ekwadorze?

Ks. Tomasz Bartmański: – Podejrzewam, że mój przypadek nie różni się zasadniczo od historii większości misjonarzy, którzy kiedyś zdecydowali się wyjechać. Wcześniej temat misji w zasadzie dla mnie nie istniał. Dopiero odwiedziny w Ekwadorze u Darka Jaworskiego, księdza naszej diecezji pracującego obecnie w sąsiedniej parafii, i poznanie realiów lokalnego Kościoła stały się pierwszym impulsem  do zmian. Wracałem do kraju przepełniony sprzecznymi uczuciami, nie wiedząc, czy ten wyjazd czymś zaowocuje. Toczyłem wewnętrzną walkę. Pamiętam jak dziś tę noc, kiedy jechałem do Kraśnika przy akompaniamencie grzmotów i zdałem sobie sprawę, że równie dobrze można pracować tam, w Ekwadorze, jak i tu, w Polsce. Rozmowa z proboszczem i abp. Józefem Życińskim utwierdziły mnie w przekonaniu, że moim przeznaczeniem jest praca misyjna.

W której części Ekwadoru Ksiądz posługuje?

– Jako kapłan Fidei Donum objąłem parafię pw. św. Wincentego Ferrer w Andoas w diecezji Santo Domingo. Miejscowość liczy ok. 1000 mieszkańców, to jest ok. 200 rodzin. Powstała w 1970 r. Osadnicy przybyli ze wszystkich zakątków Ekwadoru. Wśród parafian – Andoenos – znajdziemy m.in. dawnych mieszkańców prowincji Loja, którzy wiecznie podkreślają, że mówią najczystszą formą języka hiszpańskiego. Zamieszkują tu także Afroekwadorczycy z Esmeraldas, którzy nie potrzebują specjalnych okazji do urządzenia fiesty i Orenos preferujący w swoich posiłkach ryż pod każdą postacią. Nie można pominąć osadników z prowincji Pichincha. Uchodzą wśród reszty za duże dzieci, którymi można łatwo manipulować. Ponoć wśród osadników są również ludzie z Carchi (pogardliwie nazywani pastusos lub Imbabura, co znaczy „lud prosty, ale godny zaufania”), Cotopaxi znani z zamiłowania do mocnych trunków, Manabici w większości żyjący bez szkół i sakramentów świętych, postrzegani jako lud bez aspiracji wyrwania się ku bardziej ludzkiemu bytowaniu. Właśnie na różnorodności opiera się moja parafia w Andoas. Jednak dla tak młodej osady niemożność kulturowego dookreślenia stwarza problem, zwłaszcza w kwestii budowania wspólnoty mówiącej jednym głosem i walczącej dla dobra wszystkich parafian.

Czym zajmują się parafianie?

– Codzienność Andoas biegnie w rytmie starania się w pocie czoła o ryż powszedni. Zdecydowana większość mieszkańców jest związana z rolnictwem jako posiadacze ziemscy lub też zatrudnieni na fincach, czyli farmach. Dominuje hodowla bydła, gdyż gorący i mokry klimat sprzyja porostowi trawy potrzebnej zwierzętom. Niektórzy poświęcają się uprawie palmito, juki, bananów i kukurydzy. Mamy nieliczną grupę rzemieślników. Poza tym króluje handel. Prawie każdy piętrowy dom ma parter przeznaczony na negocio - interes według pomysłu i zdolności gospodarza. Dlatego ludzie zaszyci w głuszy chcąc handlować, organizują ruchome sklepy.

«« | « | 1 | 2 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Rozpocznij korzystanie