Zjednej strony to zwykła praca. Są obowiązki i trzeba je wykonać. Ale jeśli chodzi o dyspozycyjność i odpowiedzialność, jest to praca bardzo wymagająca – mówi major Piotr Mielcarek, pełniący obowiązki komendanta placówki Straży Granicznej w Czarnej Górnej. To pierwsza obok Stuposian i Ustrzyk Górnych placówka górska. Rozmawiamy w jego gabinecie w stosunkowo nowej strażnicy oddanej do użytku w 2004 roku. Wówczas Straż Graniczna z Czarnej przejęła odcinek graniczny ochraniany przez Straż Graniczną w Lutowiskach. Major Mielcarek służbę na tym terenie pełni od 1992 roku.

Zwraca uwagę, że autorzy serialu mogli lepiej oddać realia pracy strażników. – Podczas akcji w lesie wszyscy rzucają się naraz, a gdzieś na końcu idzie funkcjonariusz z psem. Nie do pomyślenia. Zawsze funkcjonariusz przewodnik razem z psem idzie na początku – zwraca uwagę major Mielcarek, który sam długo był takim przewodnikiem. Zostawiamy więc fikcyjną „Watahę” i wracamy do prawdziwych opowieści. Cofamy się w nich do samego początku lat 90., gdy istniała jeszcze sowiecka „sistema”, czyli podwójny wysoki płot z drutu kolczastego i zaorany pas ziemi między tymi dwoma płotami. Major Mielcarek wspomina, że gdy tylko „sistema” została przerwana, to wschodnia strona dawała o tym znać, sygnalizując, gdzie dokładnie to się stało. I polscy funkcjonariusze mieli ułatwione zadanie. Później powstała Ukraina. Gdy „sistema” zniknęła, przez granicę zaczęły próbować przechodzić nielegalne grupy. Na początku były to kilkuosobowe gromady Irakijczyków i Irańczyków.