Na umówione spotkanie Natalia przychodzi, trzymając jasnego labradora na smyczy. Wystarczy kilka komend i pies rozpina jej kurtkę, a delikatnie ciągnąc rękawy, pomaga się rozebrać. Potem przez całą naszą rozmowę grzecznie leży, nie reagując na hałas panujący w centrum handlowym. Ta niezwykła suczka to Amber, pies asystujący. Kiedy odruchowo chcę się z nim przywitać i pogłaskać go, Natalia stanowczo reaguje. – Pies jest teraz w pracy, o czym świadczy specjalnie oznakowana uprząż, którą ma na sobie – wyjaśnia. – Amber musi być skupiona i nie można jej rozpraszać. Na co dzień doskonale potrafi oddzielać czas wolny od czasu, kiedy mi pomaga. To też jest jej zadanie.

Pies towarzyszy jej od rana. Pomaga przy zakładaniu spodni i innych części garderoby. W sklepie niesie koszyk czy torbę z zakupami. Jest przewidujący, skupiony i bystry. Doskonale zna harmonogram zajęć swojej pani – do tego stopnia, że większość czynności wykonuje bez komend. – Dobrze się rozumiemy – zaznacza Natalia. – Ale to, co dzisiaj wydaje się proste, wymagało od nas wiele pracy. Zresztą pies asystujący uczy się i doskonali przez całe życie. Odpowiednio prowadzony, czerpie satysfakcję z pomagania, co widać po merdającym z zadowolenia ogonie – uśmiecha się.

Kolejnym elementem jest nauka podstawowych zachowań w normalnym rodzinnym otoczeniu. Chodzenie w uprzęży, nauka czystości, reagowanie na proste komendy, a także poruszanie się w ruchu miejskim i środkami komunikacji. Piesek uczy się tego w rodzinie zastępczej często już posiadającej starszego, wyszkolonego na podstawowym poziomie psa. Rodzina na pierwszym etapie jest bardzo ważna dla kształtowania charakteru psa i nauki zdobywania nowych umiejętności. Ten etap trwa do osiągnięcia przez psa dojrzałości (12.–14. miesiąc życia).

Praca całą dobę?