Dojrzewanie do Boga

Kiedy byli nastolatkami, nie przystąpili do sakramentu bierzmowania. Dopiero po latach zdecydowali się zostać dojrzałymi chrześcijanami. Do tej pory byli „na marginesie”. Teraz tworzą centrum Kościoła.

Ich świadectwa są przejmujące. Może tak właśnie mówili kiedyś pierwsi chrześcijanie. – Każdego dnia oddaję życie Bogu, nawet jeśli nie miałoby być takie, o jakim marzę. Jestem dla Niego gotowa na wszystko – mówi 22-letnia Kamila K. Wcześniej przez kilka miesięcy siadywała w kościele i czekała, aż usłyszy Jego głos. Obok klęczał jej chłopak – Przemek. Modlił się, żeby uwierzyła. I któregoś dnia… stało się. Dziś Kamila przyjęła Komunię i bierzmowanie. – Może tak nie można mówić, ale gdybym od początku była katoliczką, nigdy bym nie poczuła takiej intensywnej obecności Boga. Teraz brak mi słów – opowiada. Nie chce podawać swojego nazwiska, bo od 3. roku życia mieszkała w Libii i tak jak tata była muzułmanką. Wróciła do Polski przed trzema laty i wtedy zaczęła się jej historia z powrotem do katolicyzmu.

Dorośli przyjmujący sakrament bierzmowania najczęściej mają od 20 do 30 lat. Ale zdarzają się wśród nich też 60- i 70-latkowie. – Nie mogę zwracać się do was „chłopcy i dziewczęta” – powiedział bp Piotr Jarecki, udzielający 20 marca br. sakramentu dojrzałości chrześcijańskiej studentom i pracownikom naukowym w kościele św. Anny w Warszawie.
– Jeden z was jest starszy ode mnie – dodał.

Powody, dla których nie przyjęli go wcześniej, są różne. Od młodzieńczej kontestacji wiary, przez poszukiwania Boga w innych wyznaniach, po względy życiowe – wyjazd rodziców na placówkę zagraniczną czy małżeństwo z obcokrajowcem.

Odzyskani

– W warszawskim kościele św. Anny co roku przystępuje do sakramentu bierzmowania około 140 dorosłych – mówi ks. Sergiusz Dębecki, zajmujący się ich przygotowaniem. Nikt nie prowadzi ogólnokrajowej statystyki „odzyskanych” dla Kościoła. – Walka o człowieka dokonuje się w przestrzeni ludzkiego wnętrza i trwa całe życie – podkreśla ks. Sergiusz. – Ci ludzie dojrzale wybierają Chrystusa. Bierzmowanie to sakrament umocnienia wiary. Ale naznaczenie krzyżmem to dopiero początek, kolejna szansa spojrzenia na Kościół. Potem nieustannie trzeba pielęgnować swoje relacje z Bogiem. Kiedy pytam księdza, jak sam je pielęgnuje, wylicza, że często się spowiada, codziennie sprawuje Eucharystię, modli się, czyta Pismo Święte. – Jestem w Kościele od zawsze, nie miałem czasu bez Boga – opowiada. – Ale rozmawiając z dorosłymi przystępującymi do bierzmowania, obserwuję, jak działa łaska.

To są prawdziwe cuda

Jednego z przygotowywanych przez niego do bierzmowania już jako dorosłego ochrzciła babcia. Przez lata żył bez Boga, aż do momentu, kiedy poznał głęboko wierzących kolegów. Pojechał z nimi na audiencję do Jana Pawła II, przyjął Komunię św., a w drodze powrotnej z Rzymu zatrzymał się w Padwie, gdzie modlił się przy relikwiach św. Antoniego. To tam usłyszał wewnętrzny głos, że pora się nawrócić. Po powrocie z metryki chrztu dowiedział się, że jedno z jego imion to właśnie Antoni. Tak patron upomniał się o niego.

Niektórzy, przystępując w późniejszym czasie do sakramentów, spowiadają się po raz pierwszy od I Komunii św. – To ludzie dzisiejszych czasów. Wielu miało problemy z akceptacją nauczania Kościoła w sprawie prokreacji, żyło w związkach na próbę. Przychodzą z innego świata. Nigdy nie pytam, dlaczego nie przystąpili do bierzmowania wcześniej – mówi ks. Sergiusz. – Jaki muszą mieć mocny charakter, że kiedyś odcięli się od ogółu, a teraz decydują się na powrót do Chrystusa... – mówi. I dodaje, że media nagłaśniają odejścia z Kościoła, a milczą o tych, którzy do niego codziennie wracają.

Anioł stróż Kamili

Kamila K. pochodzi z małej podwarszawskiej miejscowości, ale kiedy miała trzy lata wyjechała z rodzicami do Libii. Stamtąd pochodzi jej tata. Razem z rodziną chodziła do meczetu, modliła się pięć razy dziennie, uczyła się Koranu, przestrzegała ramadanu. Kiedy pytam, jak to jest być muzułmanką, odpowiada, że normalnie. – Naturalnie wtopiłam się w tamto życie, kulturę.

«« | « | 1 | 2 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

  • ksad
    08.05.2012 08:51
    Tak, to się naprawdę nie mieści w głowie, jak SUPER jest Bóg. Gdyby nie On życie tak naprawdę - od narodzin po grób - byłoby śmiercią bez jutra. Jezus sprawił nam jednak odpocznienie u Ojca i poszedł przygotować nam miejsce. Bo w domu Ojca jest miejsce dla Ciebie i mnie; gdyby było inaczej, Jezus powiedziałby nam.
Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Rozpocznij korzystanie